ar/a

Koptu teller
Boşaldı zemberek

Sivriydi
Elden ele geçti
Kör eden parıltı
Sapla derine dedi biri
Geçmişi aldı diğeri


Yar bedeni yar
An ortasında
Koca bir yara yar


Bir melek atmazmış içimde
Eller göğe bulandı
Akıyor
Kan yerinden ar

Artık
dokun
san
düş
er
Yara
daaaan!
yar





Ayşe Polat
12.10.2008

Karadelik Emiyor Geçmişi Geleceği

Kendine sapladığın hançeri
Çekiyor zaman yaradan
Varlığım kâr değil
Her yanın kan

Bak bu bizim boşluğumuz, aradaki
İnledikçe inliyor
Bitmiyor kimsesizliği

Kayıp gidiyor avuçlardan
Zamanın elleri
Örümcek salyası kaplı
Bedenimin her milimi

Ayşe Polat
04.10.2008

saye

kavun çekirdeği kuruttuk
sessizliğe dermandır çitlemek
çitledik dudaklarımızla dişlerimiz arası yalnızlığı

kulaklara ses olduk
ki dayanılmaz yankıdır gitmek
gittik solukaldıklarımız dişlerimiz arası yalnızlıktı

içine istiflediğin bütün sesleri susmaktır gitmek
gittik becerisinde usta olduğumuz yalnızlığa


gütmektir kendini kendi ellerinle
gitmek