Gözümün İlk Ağrısına

“13 yaşındaydım Ayşe, umutlarım vardı, inançlarım, ideallerim. Bir gecede bu ülkeye duyduğum umutlarımı söndürdüler, inançlarımı yaktılar alev alev, ideallerimin hepsini allak bullak ettiler bir gecede. Toparlanmam zaman aldı. Gözümü her yumduğumda gördüğüm görüntülerden kurtulmam zaman aldı. 13 yaşındaydım, çocuktum henüz. İnsanın insanı canlı canlı yakmasını algılayamayacak kadar saftı içim. “

Böyle demişti onunla inandıklarını ve inanmadıklarını tartıştığımız bir sohbette. 10 yıl geçmişti üzerinden ve gözünde hala o günün izleri duruyordu. Biliyordum ki hala gözünü kapattığında o gecenin resimleri geçiyordu zihninden. Hiçbir etken geçen hiçbir yıl yaşadığı dramın onda yarattığı etkileri azaltmamıştı biliyordum.

Uzun uzun susmuştu. Neden sonra konuştuğunda dudaklarından bir şiir döküldü

bu yaşa geldim içimde bir çocuk hala
sevgiler bekliyor sürekli senden
insanın bir yarısı nedense hep eksik
ve o eksiği tamamlayayım derken
var olan aşınıyor zamanla

“ben 10 yıl önde bir yanımı eksik bıraktım şimdi tamamlanamıyor o kanayan yerler” diyerek sarıldı sıkıca.

Birlikte bir türkü mırıldandık. İkimizde Akarsu’nun sesinden duymuş sevmiştik başka başka yerlerde, başka başka zamanlarda.

eski günler hayalimden gitmiyor
gün dediğin bugünkünü tutmuyor
yiğidim ya sana gücüm yetmiyor
ne sevdiğin belli ne sevmediğin

Acısı hala içindedir muhakkak. Hala her 2 Temmuz’da içindeki yangın yeniden alevleniyordur. Hala ne zaman Sivas dese birileri burnunun ucu sızlıyor, yolu ne zaman düşse memleketine Madımak’ın karşısında o gece olduğu köşe başına gidip içini çeke çeke sessizce ağlıyordur.

Biliyorum içindeki Madımak’ta hala dumanlar tütüyordur...