Futbol ve Kafamda Dolanan Son sorular

Bilenler iyi bilir koyu bir Beşiktaş taraftarıyım. Kavgayı
göze alıp tribünde maç izleyecek kadar suyunu çıkarırdım
bazen. Gençlik hevesi derdi babam. Haklıydı belki de. Bu
yıl her yıl olduğu gibi yine şampiyonluk hayali ile
başladım lige her futbol sever gibi. Öyle ya da böyle sürdü
bu heves. Ama oturduğum şehirden mütevellit bir heyecan
daha kapladı hepimizi. Şehir takımımız Bursaspor liderliğe
oturmuş ve şampiyonluğa gidiyordu emin adımlarla. Her yer
yeşil beyaz bayraklar balonlarla donatıldı yaklaşık 3
haftadır. Ligin sonu yaklaştıkça umut büyümeye başladı.
Derdini kederini unutur hale geldi tüm halk. Son krizin en
çok vurduğu şehirlerdendi oysa Bursa. Nüfusa oranla en çok
işçi çıkarılan, en fazla işletme kapanan şehirlerdendi. Ama
ne işsizlik konuşuluyordu haftalardır şehirde ne ekonomi.
Bütün şehir, seven sevmeyen taraftarı olan olmayan herkes
aynı şeyden bahseder hale gelmiş durumdaydı.

Birkaç yıl evvel Sivasspor böyle giderken ortaya atılan
teoriler yeniden konuşulmaya başlayınca ah benim güzel
ülkem diye geçti içimden. İki hafta önce puan farkı 5 iken
başladı felaket senaryoları.
"yok abi yedirmezler Anadolu takımına bu ligde
şampiyonluğu"
"dur hele gör bak nasıl satacaklar maçları İstanbul
takımlarına"
"hakemleri ayarlamıştır bunlar gör bak demişti dersin"
cümleleri dost sohbetlerinin, kahve masalarının, iş arası
dedikodularının klasik cümlelerine dönüştü bütün şehirde.

Neydi bu güvensizlik peki? Niye bu denli paranoyak olmuştu
bu ülke insanı? İşte bu soruları sordukça ve düşündükçe
anlıyorduk ki her şeyi tekelleştiren sistemin bunu en iyi
uyguladığı yerlerdendi futbol. Dünyanın her yerinde büyük
paraların döndüğü bu çarkın Türkiye gibi bir ülkede, rantın
hayatın her yerini esir aldığı, yalanın dolanın, adam
kayırmanın, yolsuzluğun, haksızlığın cirit attığı bu ülkede
temiz dönmesi mümkün değildi. Öyle olsa bile buna halkı
inandırmak imkânsız hale gelmişti. Takım kötü oynayıp puan
kaybetse dahi hem duygusallığın verdiği etkiyle ( malum
kimse ayranım ekşi demez) hem tüm bu düzenin arasında o
maçın öyle bitmesi için mutlaka çirkin bir neden bulunurdu.
Oyuncu satılmış denir, hakem yanlı denirdi. Doğruydu belki
de. Düzeni yalan dolan üzerine kurmaya meyilli ellerin
futbolun içinde de olmuş olma olasılığı yüksekti. Bu
güvensizlik bu umutsuzluk normaldi o açıdan bakıldığında.

Neden bu forum diye aklınızdan geçenler vardır elbet. Bugün
berabere biten maçtan sonrada Bursa'da başka şey
konuşulmuyor. Rakipleri ile puan farkı kapanan takımın tüm
destekçileri şimdi kendilerini onaylıyor. "demiştim ben
sana yedirmezler bize bu kupayı diye, bak nasıl gidiyor
puanlar" bugünlerde Bursa sokaklarında en çok
duyabileceğiniz cümle.

Bitime birkaç hafta kaldı. Yıllardır özlemle beklediği
şampiyonluğu dört büyüklerin elinden almak isteyen bir
takım kendini Anadolu'nun temsilcisi, gücü, onuru sayıyor.
Ezenler, para babaları, patronlar gördüğü üç büyük İstanbul
takımının arasına girip kupayı onlardan almayı hedefliyor.
İşin en ilginci bunu yaparken düşmana karşı savaşa giden
millet edasıyla yapıyor.

Ayırma, öteleme, ezen ezilen farkı yaratma her şeye sirayet
etmiş bir ülkede bir şehir takımı diğerlerinin intikamını
almak gibi garip bir misyonu üstlenmiş ezenlere karşı sanki
savaşa gidiyor.

Bu ülkede olanlar her geçen gün çığırından çıkıyor

Ferman

Hani bilmezken ölümü
Anlamı yokken seslerin silinmesinin
Göklerin kararmasının anlamı yokken
Susup yazdım

O vakit, tenime bir hançer gibi
Kasvetle sokulmuyordu gece
İnsanlar geçerdi fikrimden
Erken bir şiirdi sabah; inerdi
O vakit yazdım

Adım eski bir şarkıyı andırmıyordu daha
Geçitlerinde tuzaklar kurulmamıştı hayatın
Nereye istersem yürürdüm küçük adımlarımla
Öyle yazdım

Şimdi hükümsüzdür, kaybolmuş sevinçlerin anlamı
Eksiltmiyor dilin zehrini
Sözcüklerle yıkasak da suları



Ayşe Polat

SENSİN

SENSİN

Sensin kendinde ölü doğum sensin çığlık çığlığa dünya
Varsa başka oluşun kuantumda sensin gerçek yanılsama
Çarpa çarpa çoğalan her tarih ile seçtiğin her yolun izi
Birbirinden türeyen sonsuz dalgalanmada

Öyle sancılı ki sesin ağrı gibi susuyorum hayatında

Taş sessizliğini bölüyor şimdi kuşlar
Kuşlar ki bir onlar gölgelerini yere çarpa çarpa uçarlar
Ve sadece suyu böler taşın sesi

Bir yalnızın yalnızlığıyla el ele öldüğü evde
Ayrılırken ruh bedenden telefonun çalması ne ise
Öyle rastlantı dünya

Nesnelerin sesinden yankı vurmuyorsa kayalıklara
Ses var mı orada
Sokulduğun her delik eşya taşıyorsa oradan buraya
Şeyin çoğalması değil mi eşya

Aşk bölerken seni senin senin ile çarpılmana
Dağılıp uçuşan parçalarının asıldığı soluk olacak hatıralar

Yerleşemeyen yabancıdır artık tarihinin sayfalarında sevda

O yapayalnız hüzün
'Neredesiniz?' diye soran fısıltı
Düşte bile olsa her giden gölge ile el ele
Kanayacak hayatında

Hesap bilmemesinden mi dersin kazazedenin
Yolda bıraktığı uzun mu uzun fren izi
Çarpa toplaya ölümüne böldüğü kaderin diğer yarısının
Umudu mu var yoksa bir kaç saniyelik o asfaltta

İdama giden mahkuma gömleğini astıran refleks
Alışkanlık mıdır sence
Umut ince ayar işkencedir bil
Şeyleşirsin olamazsın unutma

Suya uzak bir taş sessizliği ile susuyorum hayatında
Gerçeğin bıyık altından gülümseyen bu yüzünü
Avuçlarının arasına alıp hâlâ okşayamamana


İskender

Eğer Uslu Dursaydım

O gün babama kızdığında, bez bebeğimi yakmazdı annem
Kalbim bir yorulunca, öyle atardı
Ve kuvvetli ihtimal kafesinde kalırdı

Kaçardım olmamış insanları görünce
Ağaç tepelerinden çaldığım ham elmalar
Beni hasta edebilseydi

Salıncağı uçak yapamayacağımı
Öğrenmesem de güzeldi
Hem rüzgâr değmedikçe saçlarıma
Uçmanın kıymeti neydi?

Belki şiirlerden bilmezdim hanımeli açan evi
Ama aynı tüterdi anılarımın Karadeniz'i

Ellerim mesela
Sadece babamın avucunda kaybolurdu
Aslında çok iyi olurdu
Ağlamak için de beklemezdim yağmuru

Sadece dizlerim kanardı ufak tefek düşmelerden
Onlar kanar, ben hayata kanmazdım

Uslu dursaydım Tanrım, çocuk kalır mıydım?

Matem

Ağzımda çoğalıyor
Konuştuğumuz gece

Nasıl da yaralıydık
Arsız gülerken bile

Uzak denizler çağırıyordu beni
Seni şiir, seni şarap, seni aşk

Sabahın gelişini geciktirebilseydik
Belki bir gelincik açardı yatağımızda

Değdiğin ne varsa
Parçalanmazdı böyle acıdan
Yüzünü dökmeseydin alnıma




Ayşe Polat

Hiç Sevişmediğim Bir Kadın Vardı

'Sevda; eşi düşse de yere ip üstünde sallanarak duran ha
düştü ha düşecek cambaz. Hangimizi taşıyabilir ki aşk
içinde halimiz?'






Hiç sevişmediğim bir kadın vardı varlığı bıçaktandı
Buz dolu bardak olur terlerdim bir sözüyle
Hayatı sevme koşulu ölümü sevmekten gelen
Üstümden geçen tren

Bir duruşu vardı ki hayatta
Hayat, eğilir önünde saygıyla
Çekilir sonra usulca

Ninnileri akar sulardan öğrenmiştir
Akar akar saatler o akar aktıkça
Sevda mutlu, kıvrılır bir kenara


Hiç sevişmediğim bir kadın vardı seviştim her an onunla
Bir tek hayatım boyunca






'Yaşanmamış bir sevdaya, az gelmez mi bir hayat?'




İskender

Patinaj

Çok söylenmiş şarkılar gibiydin
Tanıdık
Bir o kadar eski
Notalarını basmıyordu nasırlanmış yüreğim.
İki aşk arası uğranan limandı gözlerin
Ve ellerin güzeldi dolanırken tenimde.
Zamansız hayallerin vardı
Senli benli
Oysa gidilecek kıyı kentleri sıralıydı önümde.

Sendeki kör kuyudan aydınlık çıkarma hevesi
Umut işte
Nafile...

Vakit geldi!
Bir hediyem var avucundaki çizgilere
Sakla bu sözleri
Şimdi ne güzel susarsın bu cümlelerle...